Ал, өзі–
Ақбоз аттың сауырында,
Тағдыры бара жатыр қайда өңгеріп!
Көрген жоқ мұндай ғажап,
Аққұбаны,
Кеудеде – құйқылжиды Аққу әні.
Маңдайға жалғыз рет жазылғандай,
Жалғанда –
Енді қандай сәт туады?!
Көңілі Сәкеннің де босай түсіп,
Әуенін махаббаттың қоса айтысып.
Шолпылдап «Шабыра» көл толқындары,
Қол бұлғап,
Қала берді қош айтысып.
Бір қарап қимастықпен жүрерінде,
Жырға орап мақсатын да, тілегін де.
Сәкенмен бірге кетіп бара жатты,
Сыңғырлап аққу әуен жүрегінде.
– … Не сыр бар осы көлдің аясында,
Ну қамыс судырлаған саясында?
Естілді аққу құстың үні мұңлы,
Не сыр бар ақ сұлудың ұясында?..
Сұңкылдап аққу құс та жылай ма екен,
Ол дағы көздің жасын бұлай ма екен.
Айналып ұясында балаларын,
Елжіреп, сипап байғұс сылай ма екен?
Сыңси ма аққу жасын төгілдіріп,
Еңіреп, жүрек, бауырын егілдіріп.
Әлде ол ұясында қоштаса ма,
Толғанып ақ балапан көгілдірін.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ