Сұр мерген өз аққуын іздеп келсе,
Ол аққу –
Шөлге қонбас,
Көлге қонар!
Жанары Хаби
баның шоқтай жанып,
Жүрегі алау-жалын отқа айналып.
Алдында арман-асу,
Жол алыс-ты…
Екі жас қол алысты
Тоқтай қалып.
Жүректің бұзылса да тас қамалы,
Жоқ еді жолаушының басқа амалы.
Қимастай Хабибаның қолын қысып,
Таң ата,
Ақын Сәкен аттанады.
Ақын да тағат таппай ой толғанып,
Ғажайып мына жайға аң-таң қалып.
Жалғыз-ақ аттанарда айтқан сөзі,
– Мен тағы…
Келем, – деді, – қайта айналып!
Аттанды –
Аққу сезім құшағында,
Торығып жас кеудесі құса-мұңға.
Өзі де Аққу болып кеткендейін,
Білмейді қонарын да,
Ұшарын да.
Көңілін желпіндіріп майдан желік,
Білмейді
Қайдан кетті,
Қайдан келіп?!…
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ