– Қамысы
«Әупілдектің» мүше-мүше,
Сарғайдым осынау көлдің суын іше.
Қос қанат құсқа біткен маған бітсе,
Бармас па ем, қалқатайға әлденеше…
Қар басты Әупілдектің қамыстарын,
Айтады әркім көрген қасірет зарын.
Түседі қайғылығы қара тұман,
Кім білген сол тұманның ашыларын.
Еріксіз Әупілдекті мекен еттім,
Жасым жас он алтыға жаңа жеттім.
Айырған қос ғашықты еңіретіп,
Ісіне бар ма шара құдіреттің!..
Байқады мұңлы қыздың сырын, кейпін.
Жүрегін қатты соғып, дірілдейтін.
Тылсымын,
Тұңғиыққа, ішке бүккен,
Басқаға бір өзінен білінбейтін.
Басқаға бір өзінен байқалмайтын,
Күй кешіп,
Бір оңаша ой толғайтын.
Таңсығын таныта алмай жүрегінің,
Жан сырын жан адамға айта алмайтын.
Іздейді –
Білмейді оның кім екенін,
Өтірік,
Әлде өткір шын екенін.
Шаттық па,
Шабытты шақ –
Шалқар көңіл
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ