Сәкен де айналшықтап жүріп алды,
Қасынан бір шыға алмай жан Ағаның.
Қылт етіп көңілінде алғаш үміт,
Күтті ол түні бойы таңды асығып.
Қос атты ерттеулі дайындатып,
Ертесін қайтамыз деп аңға шығып.
Бала да баса алмады қанша аптығып,
Жүректе жасыра алмай жан шаттығын.
Сезімі сергек, дана Иманжүсіп,
Сәкеннің байқап қалды аңсақтығын.
Сәкеннің байқап қалды жан құштарын,
Аралап ен жайлауын,
Бар қыстауын,
Бүғылы-Тағылының бұғып жатқан.
Қайтпаққа дүрліктіріп аң-құстарын.
Ертесін тартып кетті Ерейменге,
Жол салып қалың арғын, керейлерге.
Сәкенге бәрі қызық,
Тізілген тау –
Қызығып,
Қарайғанға, серейгенге.
Таулардан әрі қарай ашыққа алып,
Әуелден қалған кәсіп машықтанып.
Мылтығын ұмсынады Иманжүсіп,
Көзіне қылт еткенді басып қалып.
Құтқармай қасқырын да, түлкісін де,
Дәл бұлай көздей алмас бір кісің де.
Қыраннан қашып шығып,
Қаршығаны –
Бұлаңдап бара жатқан бұлт ішінде.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ