Біреуі – күй тартады,
Біреуі – ән сап,
Қалыпты сағынысып жүрек аңсап.
Үйіне Имекеңнің кешке қарай,
Жан-жақтан тыңдаушылар келді самсап.
Имекең шаттанбасын енді қайтіп,
Ән салып,
Арасында әңгіме айтып.
Бар және ел білетін батырлығы,
Көрмеген тау мен тастан беті қайтып.
Имекең аяна ма ойлы жастан,
Осылай аз отырыс тойға ұласқан.
Қызықтап әңгімесін айтып берді,
«Бір түнде сегіз қыздың қойнын ашқан…»
Әуені барған сайын ұнап дәйім,
Қойылар айтушыға сұрақ дайын.
«…Кәпірдің аузы түкті талайларын
Бақыртып бауыздаушы ем лақтайын!»
Дегенде, сөздің бағын жандырғандай,
Айызын тыңдаушының қандырғандай.
Бірінен бірі кейін шалқып жатты,
Па, шіркін, көкелері әннің қандай?!
Жаралған өлең шіркін жан бауырдан,
Қыранның бір кем емес самғауынан.
Екі-үш күн
«Күйгенжарда» жатып қалды,
Кете алмай бала Сәкен әлгі ауылдан.
Байқады Иманжүсіп бала жанын,
Бойында ақыл барын, сана барын.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ