Құлатты,
Құс мылтықпен бір-ақ атып,
Талайын киіктердің тұралатып.
Аңшыға қанжығасын қандап қайтса,
Болмас-ау бұдан артық, сірә, бақыт.
Куә ғып, ашық күнді, жарық айды,
Кей аңға атқан оғы дарымайды.
Әйтсе де, даладағы қанды қасап,
Сәкенге әрі қызық, әрі қайғы.
– Апыр-ай,
Қандай қатал аңшы жаны, –
Сәкеннің таусылғандай жан шыдамы.
Ақбөкен жаңа ғана атып алған,
Аққан жас – жанарынан тамшылады.
Кеудеде алай-түлей ойы мына,
Көзінің шыдай алмай мойылына.
Атынан қарғып түсіп,
Бала Сәкен
Жармасты ақбөкеннің мойынына.
Жас келіп жанарына,
Жаны жасып,
Қалған кез –
Қара түнге таң ұласып.
– Қайтайық! – деді Сәкен атасына,
Дауысы діріл қағып, қаны қашып.
Көңілі алып ұшқан кішіргендей,
Қай сөзбен дәлелдемек ісін нендей.
Сәкенді бауырына басты Атасы,
Баланың нәзік жанын түсінгендей.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ