Сол сәтте ай тұтылып, күн күркіреп,
Жер құшып жоғалғандай мың бір тілек.
Шұбар ат кісендеулі қыр астында,
Иесін іздеп әбден шыңғырсын кеп…
Амалсыз қолға түскен Кейкі батыр,
Тап келді тағдырына заманақыр.
Ақыры жалғыз өзі түсті торға,
Жан қалмай жан-жағында іске татыр.
Осы еді жауызға да ең керегі,
Дүние көз алдында дөңгеледі.
Баз кешіп бұл тірліктен бара жатып,
Сондағы мынау еді соңғы өлеңі:
– Атқа салдым сталды,
Көтердің, Алла, дұшпанды.
Сәрсенбі күні сәскеде
Кейкідей сабаз ұсталды!
Атқа салдым терлікті,
Дұшпанға қылдым ерлікті.
Мен кеткен соң, халқым-ай,
Көрерсің жаудан қорлықты!
Тістеуменен өттім тілімді,
Бермедім жауға елімді,
Мұсылманнан жау шығып,
Сындырдың, Алла, белімді!..
Тағдырдың амал бар ма жарлығына,
Не етерсің дүниенің тарлығына.
Жауыздар өз дегенін істеп бақты,
Кейкінің құлақ аспай зар-мұңына.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ