Беріле салар мен бе екен,
Ағызып әлі жоса қан.
Ал, егер, оған көнбесең,
Өлетін жерің осы ара!
Сол сәтте жендет сөз ұғып,
Келісіп тілге келгені:
– Әйелдің қанша жазығы,
Керегі, Кейкі, сен! – деді.
Ішінен жендет қуанған,
Алған соң жауап «жарамды»,
– Бізбенен барып Дуанға,
Ашасың ақ пен қараңды.
Әліптің артын ақырын
Байқасаң қалар шешіліп.
Берілсең өзің,
Батырым,
Қоямыз біз де кешіріп!
Қасарып тағдыр қарысқан,
Салады солай қыспақты.
…Арқырап тұрған Арыстан,
Жауызға жалын ұстатты!
***
Біткендей уақыттың бір өлеңі,
Азуын айға Батыр білеп еді…
Тап келіп аяқ асты табылғандай,
Жауыздың көктен күтіп тілегені.
Желге ұшып тал біткеннің жапырағы,
Торғайдың діріл қақты атырабы.
Болды да аспан асты астан-кестен,
Қара бұлт қақ айрылып қақырады.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ