Осы ғой үміт оты өшті деген,
Сұмдықты көрді көзі естімеген.
Шұбарды алдына әкеп тастай салды,
Ұстап ап, қол-аяғын кескілеген.
Тірліктен біржолата суындырып,
Тұқыртып алмақ болып туын жығып.
Әйелін шаштан сүйреп алып келіп,
Өлтірді көз алдында буындырып.
Жауыздар аяп қалар күшін нағып,
Жендет тұр әрбірінің ісін бағып.
«Түбінде түбімізге жетеді!» – деп,
Баласын лақтырды ішін жарып.
Уақыт кімге артады бұл кінәні,
Байлауда тұрып батыр бұлқынады.
Кендірді білектегі бырт-бырт үзіп,
Жендетке ыза буып ұмтылады.
Сол сәтте қалың жауыз қоршап алып,
Қаумалап хас батырды ортаға алып.
Алдымен қылғындырып басын кесті,
Сонан соң қол-аяғы паршаланып…
Болмас-ты жауыздықтың басқа түрі,
(Денесі шүйкедей боп асқақ, ірі).
Құрбаны болды осылай жауыздықтың,
Ең соңғы қазағымның хас батыры.
Төгіліп қайта-қайта ғасыр қаны,
Бұл сұмдық әлі күнге басылмады.
Басы жоқ…
«Жалаулыда» жатыр Кейкі,
Қасында Ақжан ару – асыл жары!
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ