Әттең-ай!
Әттең қасында
Аяулы жары – Ақжаны.
Мінеки, ару – асылға
Оқ тиіп кете жаздады!
Батыр да қатты тістеніп,
Тоғытты оқты нөсердей.
Бойына қуат-күш келіп,
Төңкеріп бәрін кетердей.
Жарыла жаздап намыстан,
Бұлқынып, тулап, ысқырып.
Торға бір түскен арыстан,
Тар үйді сілкіп, тықсырып.
Толассыз әбден жаудырып,
Бірінен кейін бір оқты.
Есінен әбден тандырып
Жауларын жайпап құлатты.
Аянып қалмай олар да,
Айнала қоршап қыстауды.
Кейкіні әзір қалай да
Тірілей қолға ұстауды.
Міндеттеп бірі-біріне,
Артынан бермек жазасын.
Түскенше қолға тірідей,
Талайы тапты қазасын.
Ертеңнен кешке күн батқан,
Шын батыр серттен тая ма?
Жалғыздың оғы мыңға атқан,
Таусылмай сірә, қоя ма?
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ