Жатқан жоқ улап-шулап, ұрандап та,
Келмеді ешкім батып бұлар жаққа.
Кейкіні кейде Шұбар кіжіндіріп,
Жүреді кетіп қалып тым аулаққа.
Батады түлкі қуып рахатқа,
Екі-үш күн, кейде тіпті бірер апта.
Әйтеуір биылғы қыс риза шығар,
Шұбар мен Кейкі мінген шұбар атқа.
Ақжан да қоян қуып, қасқыр атып,
Қояды бесатарын тартып-тартып.
Батырға қақтығыста серік болса,
Ол үшін бақыт бар ма бұдан артық.
Осылай ақпан өтіп, сәуір келді,
Үшеудің хал-жағдайы тәуірленді.
Қар еріп, қайтқан кезде тасыған су,
Сонан соң бет түземек ауылға енді.
Күн өтсе тыпа-тыныш, болмай у-шу,
Қаймығып, Кейкіде жоқ қорқып, үрку.
Тілегі Жыланшықты басып өтсе,
Тезірек Ұлытаудан тасыған су.
Тасыса бұл алқапқа су мұншама,
Тосқауыл болар еді-ау қуғыншыға.
Жаз шыға Қарақұмға сіңіп кетіп,
Әр қарай кетпек болған құлап Сырға.
Осы ойға батыр Кейкі болып бекем,
Әзірше Жыланшықты еткен мекен.
«Жалаулы» бұлар тұрып жатқан қыстау,
Туралап таба алмайды кісі бөтен.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ