Қасына ертіп алып қалаулысын,
Көрсетіп бойда жалын – алау күшін.
Үшеуі таң сәріде тартып кетті,
Бетке алып Жыланшықтың «Жалаулысын».
«Жалаулы» қалың қыстау, ескі қорым,
Мәңгілік ата-баба жатқан орын.
Алты өзен айналасы – су тасыса,
Төтелеп таба алмайды ешкім жолын.
Жағасы қалың ағаш, қыстақ, қорған,
Адасар құстың да өзі ұшпақ болған.
Көрінбей көзден таса көп ауылдан,
Бір қыстап осы арада шықпақ болған.
Көңілдің сейілмеген бұлты көпті,
Бір күдік ой пердесін жұлқып өтті.
Кім білсін, жеткізе ме, жеткізбей ме,
Құп көріп бір құдайым, бұл тілекті.
***
Қыс бойы ел көзінен болып аулақ,
Барары асып кетсе Ұлытау жақ.
Бұл қыстан аман-есен шыққалы тұр,
Қорек қып қоян атып, балық аулап.
Осылай елден алыс еркін жырақ,
Бойынан Жыланшықтың тапты тұрақ.
Екі рет Қарсақпайға барып қайтты,
Қоржынын қорғасынға толтырып ап.
Өткен қыс үшеуіне болды жайлы,
Күн кешті қауіп-қатер көрмей қайғы.
Ақжан да бесатарды белге байлап,
Боп алды атыспаққа тым ыңғайлы.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ