Айтамын да осынау шақта бір ән,
Асыл Муза, алдында ақтарылам, –
адал болсам деп-ақ ем бір өзіңе,
алғаш рет қолыңнан татқалы дәм!..
Бетке басып кінәмді, мазалама,
тарта берме күмәнді жазаға да,
күнәм барын білемін, – жүре алмадым
бір өзіңе беріліп таза ғана!
Қол ұстасып өзіңмен,
ой қуғалы,
қаншама бір қызықтар бойды улады, –
еліктіріп күн сайын тау, шыңдар да,
таусылған ба тірліктің той-думаны.
Қызды қайда қоясың?..
Дала, көкті? –
қызықтырып,
бәрі де алаң етті,
Қайтқан қаздың өзі де
қай-қайдағы
қанатымен қалқалап ала кетті…
Шарабың да,
шалқыған би кешегі,
ақын күнде қаншама күй кешеді,
Жылдар бойы көзіңді жәудіретіп,
жалғыз тастап жүрдім-ау үйде сені.
Тәтті екенін өмірдің біз ұққалы,
таусылған ба тірліктің қызықтары,
атырабы,
ақ қайың жапырағы –
шақырады көздерін сүзіп бәрі.
Жез кемедей желкенін жел үзбеген,
жүрем кейде жер түбі теңізде мен,
мені іздеген түндерің аз болмапты-ау,
шағаладай шарқ ұрып жем іздеген!
Соларды ойлап, ақылдым, мазалама,
тарта берме ақынды жазаға да,
Күнәм барын білемін, –
жүре алмадым
бір өзіңе беріліп таза ғана.
Сәкен Иманасов