Дүрліктіріп қойдым да бекер елді,
күнде ертеңмен, күндерім өте берді…
Көрейінші мен де бір дана болып,
бала болып келгенім жетер енді!
Сауық құмар достарға жоламаймын,
саусылдап та жатпасын
мол ағайын,
кете бермей бәріңе ілесіп құр,
сіресіп бір көрейін қоладайын.
Дырдуға да, дуға де бұрылмайын,
мұршам жоқ деп,
бәріне шырылдайын,
Қызыққа да қарамай
зыр қағайын,
қыздардың да табайын бір ыңғайын…
Пайдасы жоқ біріне енді ермейін,
желікбасты жігітке жел бермейін.
Жиналысқа басқадан бұрын кіріп,
шығайыншы асықпай, елден кейін.
Кісімсініп, апыр-ау, кергігенде,
кісімін деп біреуді сендірем бе? –
Бастықтардың көзіне жиі-жиі
түсіңкірей берейін енді мен де.
Жәдігейдің ұшырмай енді үрейін,
Ымырашыл болуға көндігейін.
Біреулердің алдында қоқиланып,
біреулердің алдында мөлдірейін.
Елден бұрын, өлсем де, үндемейін,
Күндемейін біреуін, тілдемейін.
Желпілдеуім бекерге жетеді енді,
елпілдеп те, жігіттер, бір көрейін!
Сатып жүр ме сыртымнан сан ағайын,
Бұртиюды қояйын баладайын,
қабағына қарайын құрдасымның,
табағына, тіпті де, қарамайын.
Жақсы ағаға жабысып кенедейін,
жебе дейін, ағатай, деме дейін.
жағынайын, жатып кеп жалынайын,
жылы шырай бермесе –
елемейін.
Есіме алып ерсілеу қылықты еске,
тымырайып отырып тымық кеште,
ертеңімді ойлауым дұрыс шығар,
бала бола бергенше…
қырық бесте!
Қайдағы бір өнбейтін үмітке ерген,
аулағырақ жүрейін жігіттерден, –
дегенімше… желігіп жеті түнде
мынасы кім тағы да кіріп келген?!..
Бәре-ре-кел-ді!
Жігіттер, сендер ме едің?
Кеңіп сала берді ме бөлмем менің,
қайдағыны қиялдап кетіп едім,
жақсы болды-ау шынында келгендерің!
Күлмей-ақ қой,
көмейің болды мәлім,
бар, бәйбіше, жайғастыр соңғыларын…
Қышып еді-ау, иегім…
қайда ғана
жібергенсің тиегін домбыраның?..
Сен қысылмай мен неге қысылайын,
әзір болса, асыңды түсір, айым,
Шөлмегіңді бере тұр, дәл түбінен
бір-ақ ұрып тығынын ұшырайын!..
Сәкен Иманасов