Аялдап Алакөлге іргедегі,
көп болды жалаңаяқ жүрмегелі,
жапырып Жағаталдың көк шалғынын,
талықсып,
талтүсте көз ілмегелі.
Ауылым мені бүгін танымай ма,
жүрмін-ау жылылыққа жарымай да.
Тұратын мұрын жарып шешеміздің
таңдайдан дәмі кетпес наны қайда?!
Көгілдір Көктұманың тұнық таңы,
сені де барамын-ау ұмытқалы.
Көп болды көлге қармақ салмағалы,
аралға бармағалы жұмыртқалы.
Көңілің балқыды ма,
шалқыды ма, –
ащы бір жас тығылып алқымыңа,
түндер-ай, отыратын ұйқың қашып,
тау жақтың төсіңді ашып салқынына…
Барады-ау ұмытылып бәрі-бәрі;
көңілім көсіліп те жарымады.
көкейде қалып қойған бала кезден,
күндерді дала кезген сағынады…
Өзіңе арналатын көп өлеңім,
бармысың, мал қараған төбелерім,
Кетпей-ақ көз алдымнан жүресіңдер,
түсіме кіресіңдер неге менің?!.
Жүрген көл жалаңаяқ жағасында,
осылай мені де еске аласың ба?
Барып-ақ қайтсам ба екен балалармен
алдағы бірер апта арасында!
Сәкен Иманасов