Сыймаған сағынышың көп өлеңге,
Сені де сүйреп алып келеді елге…
Қызығып қарар едің баяғыдай
қылтиған
қыз омырау төбелерге.
Мұндағы бұта, бұдыр – бәрі асыл ма,
түсердей, қысыласың, бара сынға,
Көңіл де құйын болып,
кетер жүйткіп,
Кеңдік пен кемелдіктің арасында.
Кім сенер –
мұндай сәтті өзі көрмей,
көңілге басқа тілек, сезім ермей,
шоласың төңіректі түгел тінте,
боласың балалықпен кезігердей.
Елжіреп ет жүрегің,
Жырлап та алған.
айналып ашық аспан,
шым қапталдан,
Керемет елестерге тап боласың
сары ала сағынышқа құндақталған.
Бұрылып,
бұлаққа да
мына жәудір,
сөз емес жұтқаның да, –
шыдамау бұл,
қалықтап,
қарлығаштай ұшқың келіп,
бәрін де құшқың келіп тұрады-ау бір.
Сәкен Иманасов