Шырағым, сөйледің бе шешіліп-ай,
Өкпеңнің таң етемін тесігіне-ай.
Қазақтың ата-анасын көп білесің,
Сол байдың кім жүріпті есігінде-ай?
Мұрат:
Тәуекел — хақтың ісі, бір Алладан,
Хаққа жат Алла десе, болмайды адам.
Баласын Байұлының білмей жүрсең,
Мешкей құл, сабыр ет те оқы маған.
Көрмеген әкең Базар қазан ұстап,
Білмесең айыбы жоқ сұрағаннан.
Алқада сөз сөйлеймін шешіліп-ай,
Өкпемнің таң еттің, құл, тесігін-ай,
Малғұн, байтақ жұртты құлдана деп,
А, шіркін, жолығарсың кесіріңе-ай?!
Қадірқұл, Тастанбегің құнсыз кеткен,
Еркесін Беріш көрдің бе есігінде-ай!.
Сарғайып, үркер ауса атады таң,
Сескенер өлім десе, шыбындай жан.
Алдынан қара қазақ олжа алған жоқ,
Бабамыз ұран айтқан соң Ағатайдан.
Ағатай-Беріш болғалы ұранымыз,
Аққұлы, Қаратоқай тұрағымыз.
Жылқышы, толы жұрттан оздым дейсің,
Жеңіспей енді басылмас құмарымыз.
Сөз деген сөйлеген соң сөзден өнген,
Кетеді тілдің несі сөйлегеннен.
Мұрат Мөңкеұлы