Таласпа есің болса, ей, Жылқышы,
Тентіреп атаң сенің атама ерген.
Ойлашы, дүние шіркін өтер жалған,
Өткен соң жігіттікке әркім де арман.
Шұбырып «Ақтабаннан» айналғанда,
Жылқышы, анаң сенің сауын сауған.
Алшында қара қалмай жұтағанда,
Есболай Борсық қыстап, аман қалған.
Қоңсыдан қиямет күн деген сөз бар,
Өстеді, сірә, қазақ асыраған.
Нанбасаң ұлы кәрі көптен сұра,
Осыны үлгі етпей ме ата-бабаң?!
Біз ауыз, ақын, сенен сөз сұраймын,
Сол күнде хан еншісін кімнен алған?
Білмесең, ақылсыз құл, үйретейін,
Алдардан енші алыпты Нұралы хан.
Келеді он екі айда ұлы құрбан,
Хан ұлы қарашасын құлы қылған.
Түрікпенді Шерқаладан бостырғанда,
Алыпты жұрт олжасын Сырымыңнан.
Біссімилла, сөз бастайын жаббар құдай,
Асылым – топырақтан, денім – судай.
Өтпеген атса мылтық, шапса қылыш,
Өтіпті Тағашыда батыр Мыңбай.
Бердібек ізін басып жедел өсті,
Жұрт білген Сұлтанкелді, Көктаубайды.
Күніне алпыс екі қамал бұзған,
Бабамыз әулие өткен Ағатайдай.
Мұрат Мөңкеұлы