Мұрат:
Жылқышы, сөз сөйледің бала жастан,
Өнерің он жасыңда судан тасқан.
Іздеді жұрт жиылып кешке дейін,
Өзіңе лайық па мұнша қашқан?
Жеріңнен уағдалы табылмадың,
Құл, сенің басыңды алып, қаның шашпан.
Сөз шығар алты алуан көкіректен,
Бай – шешен, балуан – албырт, батыр – өктем.
Мініңді тура келген бетке айтайын,
Дәулеттің ұяты жоқ басқа біткен.
Алқаға қорғалақтап кіре алмадың,
Асылың жүрек жарды топқа тіккен.
Жылқышы:
Шырағым, таласпаймын болғанда шын,
Һәр жерде тауып айтса болмайды мін.
Мен кімнен айтар сөзге қорғалайын,
Ойықтың тізгін үзген бұлбұлымын.
Білгішсіп арғы жерден құлдық айттың,
Ә, балам, некелі кім, некесіз кім?
Екі су – Еділ, Жайық, Жем саласы,
Төменгі Байұлының кең даласы.
Берішім, білгіш болсаң, осыны айтшы,
Некесіз Байұлының қай баласы?
Мұрат Мөңкеұлы