Жайықты талқан қылып жарып өткен.
Нарында хан баласын итше сабап,
Астына табанының салып өткен.
Қазақтай салт атымен қаңғырған жоқ,
Бар жинақ қара орманын алып өткен.
Ер шықса сіздің елден іс оңбайды,
Тұрланды Сахарнайда ит жеп кеткен.
Құдайым, айырмағай осы бақтан,
Сөйлесе өнеді сөз тіл мен жақтан.
Хан келіп ат бауырынан қажасқанда,
Қайғысыз ер туады біздің жақтан.
Қоғада екі жүз үй Қылышкестен
Не керек, байғұс, саған ерегіскен?
Кеше арттың Баймағамбеттен екі нарды,
Қашаннан қара бітті ме жарлық тескен?
Еліңде «шөк» дейтұғын бір түйең жоқ,
Мойныңды қамыт пенен арба тескен.
Бәшеннің шаңдатады тай-құнаны,
Үстіңнен шөлейтті жеп баса көшкен.
Беріште Әлжан, Бәшен ұйылған бай,
Соғымға отыз асау сойылған бай.
Айжарық, Дүйсәлімен ат мініп жүр,
Шеркештер қайырына тойынғандай.
Қоғада екі жүз үй Қылышкестен,
Санап ал жұрындай жоқ, қоңың қандай!
Тілімен бір қатынның ерегісіп,
Мінекей, жаман сөздің болғанын-ай!
Айтпаймын білгенімді не қылып-ай,
Ашумен өкпем отыр қабынып-ай.
Қатынға үй арасы қор қылғанша,
Мұрат Мөңкеұлы