Еріксе Шеркеш сояды отырмаққа,
А, сорлы, бұ күн шықпасын залалыңа-ай.
Жарасар қызыл шарқат талма бойға,
Тарықса табылады ақыл-ойдан.
Еріксе Шеркеш сояды отырмаққа
Қойыстан сыбай аулы үшеу сойған.
Сөзіңді жолсыз айтқан тыңдайын ба-ай,
Айтпасам кім біледі мұндайыңды-ай.
Еріксе Шеркеш сояды лақ үшін,
Мас болып жарды тасым Шылбайыңдай:
«Ақпышақ» қолы қандай тентек ауыл,
Көршілес сонан көрерсің уайымды-ай.
Тыныштық:
Өлеңге сен де дайын, мен де дайын,
Зырқырар айқын жүйрік шапқан сайын.
Ерікті онша, Беріш, мықты болсаң,
Жолым мен қайда қаңғырды Тілеубайың?
Ар жақтан Жолым, Тілеубай қашып өткен,
Нарыннан күн көре алмай сасып өткен.
Бір жолы Баймағамбетке қоңсы қонып,
Ішінде Қаракемпірдің кәсіп еткен.
Қаңғырған Байұлының қорғанындай,
Ағаңа Тәңірберген нәсіп еткен.
Мұрат:
Ар жақтан Тілеубай мен Жолым өткен,
Жерінде көкжал бөрі болып өткен.
Нарында хан баласын итше сабап,
Ер еді дүниеге қолы жеткен.
Сен Жолымды білетін бе ең, неғып өткен?
Мұрат Мөңкеұлы