Дәрігер Дмитрий ұзын сары,
Кісіге қарамайды жүзін салып.
Бірден-ақ Сейфоллаға сөз тастады:
– Қиналып, қысылмаңыз сіз мұншалық?!
Дегенге Сейфолла да разы боп,
Ел жайлы әңгіме айтты біразырақ.
– Келесі келгенімде, семіз тоқты,
Байлаулы босағаңда тұрады, – деп.
– Ал, мынау,
Ауылымыздың майы, құрты.
Соғымы біздің үйдің семіз жылқы.
Әкелдім қазысынан дәм татсын деп,
Осы ғой бұл қазақтың әдет-ғұрпы.
Қазыны көрген орыс көзі жайнап,
Кесетін бәкісін де қойды ыңғайлап.
– Сейфолла! – деді сосын Дмитрий, –
Мейлі ғой біздің үйде жатсаң да айлап.
– Жоқ, ойбай! – деді Сейфең, –
– Кетем ертең, –
Үйіңді көріп тұрмын өте көркем.
Осы үйдің бір бұрышын Сәкенжанға
Оқуға түскенінше жалға берсең…
Дегенде, Дмитрий:
– Не дегенің?! –
Сол болсын демегенім, жебегенім.
Көк тиын сұрамаймын қазақ достан,
Сен мені танымасаң неге келдің?!
Сейфолла:
– Айналайын, «тамырым-ай»,
Жамандық көрмесінші жаның ұдай.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ