Қол берші, қияметтік дос болайық,
Төбеден көріп тұрса кәні, Құдай.
Басты да орыс шалын бауырына,
Тірліктің басылғандай дауы мына.
Бетінен Сәкенінің бір сүйді де,
Сейфолла қайтып кетті ауылына.
Көшеге шықты Сәкен ертесіне,
Емініп жатқан қала ерке Есілге.
Мына бір қоңыр үйдің күмбездері,
Түйенің ұқсайды екен өркешіне.
Дүкендер бір-бірімен қатарласып,
Жасайды орыс – сауда,
Татар – кәсіп.
Қолынан осылардың не шықса да,
Қазаққа болған дейді бәрі нәсіп.
Көрінген анау – мектеп,
Мынау – мешіт.
Шіркеу тұр одан әрі мойны көсік.
Көк қоршау,
Айналасы аздаған тал,
Есілдің тербетеді самалы есіп.
Ордасы – базар маңы шу-дүбірдің.
Сарт та сұрт,
Ызы-қиқу,
Үргін-сүргін.
Бәрінен тұрқы бөлек,
Сырты да ерек,
Зәулім үй, кімнің үйі?
– Кубриннің!
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ