Шал байғұс бірдемені болжағандай,
Еңсесін бұрды бермен төмен құлап.
Сонан соң,
Ұзақ қарап сығырайып.
Еткендей адам емес, ғұмыр айып.
Кемсеңдеп жылады шал,
Біраздан соң,
Қай жақтан түсірді деп мұны ғайып.
Селкілдеп жылады шал:
– Сәкенбісің?!
Тәңір-ай осы кезде жетермісің?
Өзім де ойлап едім бір келер деп,
Түн бой болмай көрген бекер түсім…
Деді де, жая берді шал құшағын,
Сездіріп кәріліктің сел нышанын.
Сәкеннің бұл дағы бір сапары еді,
Болғандай арты – азап, алды – сағым.
Ертесін Баянтауды тамашалап,
Ер Сәкен шыға берді оңашалап.
Толықсып арнасында «Торыайғыр» көл,
Таулардың етегінде аласарақ.
Бұл көлдің жазық дала шығыс жағы,
Сәкен де солай қарай жылыстады.
Көрініп анадайдан «Найзатас» тұр,
Таулардың ішіндегі зымыстаны.
Шаншылып найза десе, найзадайын,
Қол жатыр етегінде айнадайын.
Жаз бойы осы араны мекен еткен,
Жиылып қырда – туыс, ойда – ағайын.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ