Ештеме шығар емес онысынан,
Тартсаң да теңелмес-ау қол ұшынан.
Көшкен ел,
Дағдарған жұрт,
Жұртқа ұрынып,
Өзінің өзі безіп қонысынан.
Бұйығып қыстауында көше алмаған,
Түйінін шаруасының шеше алмаған.
Алыста – тау ішінде,
Ауыл жатыр,
Қиындық қамытынан босанбаған.
Сарсылтқан сағыныштың бар ма шегі,
Бұл жаққа айдаса да бармас еді.
Сәкеннің нағашысы – Ілияс шал,
Арғынның Айдаболы – Қаржас еді.
Жүріске жанкештілік бір ай шыдай,
Жалықпай жоқ іздеген бір аңшыдай.
Үйіне келді Сәкен Ілиястың,
Ауылын нағашының сұрай-сұрай.
Үйіне кіріп келді сәлем беріп,
Тұрғанын сездірместен әрең келіп.
Жатыр шал төсегінде төрт бүктеліп,
Құлағы естімейді кереңденіп.
Тайыпты бетінен әр, көзінен нұр,
Сөйлеуге тіл келмейді, сөзі былжыр.
Бір елес тым алыстан байқалғандай,
Баяғы алғаш көрген кезінен бір.
– Ассалаумағалейкум! –
Керең құлақ
Естіді еміс-еміс әрең бірақ.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ