Бір өмір өтті-кетті – жан-жағы жар,
Тарихқа өшпестейін таңба қылар.
Түбіне жетті ақыры хас батырдың,
Қашаннан қызыл құзғын қанға құмар.
Қайтесің бермеген соң ғасыр несіп,
Аһ ұрып қалдық: «Қайран асыл!» десіп.
Аңсаған Азаттықты қайран Ердің
Әкетті Петерборға басын кесіп!
Дәлелдеп дәл осы күн жауыздығын,
Алмады алпауыттар ауыздығын…
Сол кездің бұлтартпайтын деректері –
Ұрпаққа болып отыр аңыз бүгін.
Дұшпанға қоймайын деп басындырып,
Соғысты жалғыз өзі қашып жүріп…
Қор болды тар кеудеде қайран намыс,
Қиналса жіберетін тасыңды үгіп!
Баяғы «бандиттігі», «қашқындығы»,
Сол аңыз – бүгінгінің нақ шындығы.
Басынып кетті ақыры Басқыншылар,
Бір тиын болмаған соң Бастың құны.
Қазақтың батыр ұлын – бейкүнәсін,
Халықтын жанарында кейпі қалсын.
Қосатын денесіне күн бар ма екен,
Ардақтап алып келіп Кейкі басын?!
Келеді дәл осындай ой басыңа,
Ант беріп – алған серттен таймасыңа.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ