Николай деді сонда:
– Сіз бір ерек,
Адамсыз, болып тұрсыз бізге керек.
Кешегі Амангелді кеткеннен соң,
Бәрінен тұлғаң дара, орның бөлек.
Басыңнан аз-ақ жылда өтті нелер,
Бақытын болашақтың теңдей бөлер.
Керексіз туған Торғай, жалпақ елге,
Мұндағы азғантай ел күнін көрер.
Бір болдық күн түскенде басымызға,
Бірге өстік, бірге ойнадық жасымызда.
Кешегі Амангелді орын басар,
Бір батыр болу керек қасымызда.
Кешегі Амангелді еркін еді,
Соңына біздейлерді ертіп еді.
Өзіңді күтіп отыр бүкіл Дуан,
Бұл менің сөзім емес, ел тілегі!
– Тамырым! – деді Кейкі, – сөзің жөн-ақ,
Келген соң бос қайтпассың етіп талап.
Барармыз содан кейін, жатып дем ал,
Екі-үш күн ауылымда болып қонақ.
Николай бұл уәжге қалды тоқтап,
Дәм-тұзын қазақтардың кетпей аттап.
Ішінен деп ойлады, бәрі жөн-ау,
Аттансам осы арадан «құдай сақтап!».
Құландар қызмет қып басын қосып,
Қой сойып, қол қусырып, асын тосып.
Әйтеуір мәре-сәре болып жатыр,
Кім білсін, не күтіп тұр, қандай жосық?!
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ