Белгісіз түсірері қандай күйге,
Саясат секілді бір алтын ине,
Кім білсін, көшетінін қандай қолға,
Азамат бір күн түзде, бір күн үйде.
Әзірге Николайдың жүзі жайраң,
Сезілмей қауіп-қатер әлдеқайдан.
Николай Кейкіменен бір-екі күн,
Құс атып, киік қуып, салды сайран.
Жатқан соң бір-екі күн аунап-қунап,
Кейкі айтты тұрған сөзді ішті қырнап.
– Әскері Николайдың «Ақтастыда»,
Жатыр деп біздің ауыл жүр ғой шулап.
Несіне әскер алдың маған сенсең,
Көнбеймін әскеріңе, саған көнсем!
Тамыр-ау, кім бар сені қуатұғын,
Алшаңдап ауылыма жалғыз келсең!
Николай:
– Батыр-еке, етпе қауіп,
Бұл сөзді айтып тұрсыз жөнін тауып.
Жол бойы – жалғыз-жарым жүру қиын,
Қарақшы, қашып-пысқан елден ауып.
Дегенге батыр – аңғал қалды сеніп,
Күдігін ішіндегі бірден жеңіп.
Табысып «тамырымен» тәңір қосып,
Дуанға ертең ерте кетпек еріп.
Кейкінің айтқан сөзі бір-ақ кесім,
Жасады ойда-жоқта шұғыл шешім.
«Шырағым, бұл қалай?» – деп қауіп қылған,
Қарттардың елең қылмай әңгімесін.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ