Тұрды да сәл бөгеліп,
Содан кейін…
Қалың ел Тойтөбеге тартқан әрі.
…Таулары Ақадырдың қатпар-қатпар,
Мүдіріп, сүрінбейді шапқанда аттар.
Кеткендей күздің өзі жазға айналып,
Әр жерден қылаң беріп ақтаңдақ қар.
Болса да кеше дауыл, кеше дүлей,
Күн бүгін қатқыл емес кешегідей.
О, ғажап!
Ат жарысқа қосылыпты
Әбеннің әкесінің есегі де.
Аттардың алмас ешкім есебін де,
Белгісіз созылары неше күнге.
Қосылған қос ғашықтар,
Түн жамылып,
Тып-тыныш жата алмады төсегінде.
Толассыз ән айтылып, жыр айтылып,
Қалған жоқ есті сөзден былай тұрып.
Күндіз-түн қымыз ішкен ақсақалдар,
Дүкенін әңгіменің құрай тұрып.
Қыз қуу,
Палуан күрес,
Айтыс – ақын.
Түрі жоқ бір-бірінен қайысатын.
Солардың шет жағында кедейлер жүр,
Тебініп торы шолақ – байғұс атын.
Кедейлер аямайды жанын ізгі:
– Ағартып атыратын таңымызды,
Паһ, шіркін!
Бір ұл нағып тумады, – деп, –
Біздің де ойлайтұғын қамымызды!.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ