Біреуі:
– Айта алмаймын озады, – деп.
Бірі айтты:
– Барған сайын бауырын жазып,
Арқасы шапқан сайын қозады! – деп.
– Бір мін жоқ, – деді біреу, – тұлғасында,
Жүйрік жоқ бұдан асар бұл ғасырда! –
Сейфолла мұның бәрін естіп-біліп,
Күлімдеп құр әшиін тұр қасында.
– Жә! – деді сосын,
– Ел-жұрт сауық көрсін,
Тұлпардың алды толы қауіп пен сын.
Тараңдар!
Содан кейін білерсіңдер,
Алдымен топқа түсіп шауып көрсін.
– Сейфолла! – деді бірі соңына еріп, –
Тұрған соң сөз сұрайын жөні келіп.
Аты кім нәрестеңнің, өзің айтшы,
Ат қоса біз де алыстан келіп едік.
Шаттықты қалар дейсің сезінбей кім,
Ұшқыны байқалғандай көзінде ойдың.
– Аты оның – Садуақас, білгің келсе,
Жақында түс көріп ем… өзім қойдым.
Ашпайтын жан сарайы – есігін көп,
Сейфолла көңілінің хошы гүлдеп.
Бұрылып жүре берді әлгі байғұс:
– Бұрында естімеген есімім! – деп.
Сейфолла жақтыртпастан жалтқарады,
Бардай-ақ әлгі жанда шарт-талабы.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ