– Бетбақтан келе жатыр ақсақ киік,
Бір жүріп, бірде тоқтап басын иіп.
Қоярға шыбын жанын жер таппайды,
Көзіне аңшылардың болып күйік.
Тамады қара жерге аққан қаны,
Қиналып ентігеді шыбын жаны.
Боялып ақ денесі қызыл қанға,
Келеді әлі кетіп жығылғалы…
Бөкеннен сұлу аңды мен көрмедім,
Басқаға жануарды тең көрмедім.
Көздері мөлдіреген ақбөкенді,
Адамның баласынан кем көрмедім.
Азайды соңғы кезде байғұс бөкен,
Мың-мыңдап баяғыда жүреді екен.
Бұл күнде келе жатқан жолаушыға,
Кездесер анда-санда саяқ-некен.
Кей адам әдет қылған киік атып,
Мүйізін пайда қылып шетке сатып.
Сандалған бір киікті ұшыраттым,
Бір жылы Бетбақ шөлде келе жатып.
Сандалып келе жатты ақсақ киік,
Бір тоқтап анда-санда әлін жиып.
Ақбөкен сахараның ботакөзі,
Атты екен қандай адам көзі қиып.
Ақбөкен сахарада қына терген,
Кім екен жапан түзде сені көрген.
Аяныш сезімі жоқ бір адам-ау,
Дәл көздеп жүрегінен атқан мерген…
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ