Жөн бе екен жөнсіз жоғалған,
Үйіңнен өзің безіреп.
– Әңгіме-дүкен құрысып,
Кездесіп қалып бір ақын.
Сонымен ептеп, сыра ішіп,
Жайым бар біраз тұратын.
Нық ұстап сол сәт өзімді,
Сыналар, сірә, жер екен.
Айтқызбай соңғы сөзімді
Зың ете қалды телефон..
Талай күн өтті.
Түсімде
Жүреді ылғи өкпелеп.
Одақтың үйі ішінде
Кездесіп қалдың бетпе-бет.
– Сен бе едің салған даусымды,
Демеп ем сені тап мұндай? –
Түнеріп тұрған тау сынды,
Қарады маған жақтырмай.
Боларсың ақын сен де енді,
Ағарсың толып арнада.
Алдасаң алда жеңгеңді,
Өлеңді бірақ алдама!
Солай, – деп, – солай, балақан! –
Өзгеріп сәттен ашулы.
Аялы жұмсақ алақан
Сипалап тұрды шашымды.
Апталар, айлар ауысты,
Алмасып жазым, қысыммен.
Сонда да сол бір дауысты
Қайталай бердім ішімнен.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ