Айдауында жүретін ем, сол үшін
осындайда берші азырақ қол ұшын, –
оған бола жарылмайды жүрегім,
тарылмайды, қара да тұр, қонысым.
Аласармас сияқты еді арманым,
айтшы маған –
қайда кетіп қалғанын, –
қайда барсам, айналдырып бір қырсық,
тас тұмадан қанып іше алмадым!
Бақытым ба,
маңдайымның соры ма,
ауыр болды жарты ғасыр жолы да.
«Жан біткенге жалынбасам» – деген ем,
қайтейін-ай, бұйыртпадың соны да!
Боламын деп азаматтың биігі ең,
бір кісідей тірлікті де сүйіп ем.
Қай-қайдағы ит пен құстың қолына
қаратып-ақ қойғаныңа күйінем!..
Шыр-шыр етіп, шырылдаса ар мына,
менде ғана демессің-ау бар кінә, –
амалсыздан барғыздың-ау қайдағы
танымайтын татымсыздың алдына!
Төсте озатын тұлпарымды желдіртіп,
тірлік, шіркін, тізгін бермей, келді іркіп.
Айтқаныңа көнді екен деп, осылай
қоясың ба көрінгенге телміртіп?!
Ағайынның бірі мақтап, бірі алдап,
мені бүгін бір жағына шығармақ.
Қарап тұрып күлесің-ау, қайтейін,
жүргенін де білесің-ау кім арбап!
Осалдығым болар ол да, кім білсін,
(осындайда мені қостап, бір күрсін!)
Көңілдегі әуен көктен естілмей,
көрінгенге тәуелді еткен күн құрсын!
Қаршадайдан қырын келіп сен мүлде,
жібермедің жылжып аққан мөлдірге.
Бұл тірліктен «жан біткенге жалынбай,
жақсы өтейін!» – дегеніме көндің бе?!
Сәкен Иманасов