Кісіліктен таппады ма пайда бір,
ит болып та көрмек еді айлалы ұл:
ақты – кілең қара деуге тырысты,
жақты білем жамбасына «жайлы ауыл».
Тірлік кешсем деді ме екен тірнектеп,
бүлініп те бітті-ау,
елді күндеп тек,
қоқилана қырындады біреуге,
Біреулерге ырылдады…
үрді ептеп.
Қыстығып-ақ жатыр ма еді іште кек,
тұла бойға дарыда ма күш кенет,
біреулерді «шалабынан» айырды,
біреулерді балағынан тістелеп.
Көтермелеп қайдағы бір кезбелер,
ол дегенде үркіп қашты сөз нелер,
сырт берісіп шыға келді лезде
қайырымсыз ит екенін сезген ел.
Біреу – оның үргенінен сескенді,
біреуі – үнсіз жүргенінен сескенді.
…Бірте-бірте бойындағы
сәл-сәл бір
қалмап еді еш белгі.
Құлақ түріп тас қараңғы түндерге,
үні өзгерді,
түрі өзгерді бір демде,
қапелімде қан қақсатып,
не керек,
талай-талай,
иттік жасап жүрді елге.
Ағайыннан асырдым деп айласын,
қағып кетті алдындағы майлы асын.
Жүріп алды көз алдында көлбендеп,
біліп алды бір басының пайдасын.
…Кім біліпті ұрғанын да қай тәңір,
төңірегін тұрғанында жайпап ұл,
достарына ермек болып бұрынғы,
кісі болып көрмек болды қайта бір.
Ит тірлікті қуалаумен ет қызып,
көп уақыт алған еді өткізіп.
Қайта кісі болсам деген үмітін
қорқаулығы біржолата кетті үзіп.
Кісі болып көрмек еді қайтадан,
тайғанақтап,
тұрғызбады лай табан,
жұрт ығатын түн жоғын да баяғы,
баяғыдай күн жоғын да байқаған.
Бұрынғыдай жүре алмады жарқылдап,
кісі болып,
күле алмады қарқылдап.
бұға берді –
біреулерден қаймықса,
біреулерге шыға келді арпылдап.
Ауыл үйді аралады,
кезді үре,
жағалады есерді де,
езді де.
…Ғаріп басын қиды ақыры иттікке,
кісі болып жарытпасын сезді де!
Сәкен Иманасов