(Әзіл)
Қырқа шалып қырықты еңсергенде
қызыққыш боп барам-ау мен сендерге,
бір қаракөз қасымнан күліп өтсе,
көтеріле түседі еңсем демде.
Көтеріліп сол сәтте еңсем менің,
ғашық болып тағы бір көрсем дедім,
көрсем дедім бұраңбел қарындастың
тал шыбықтай тағы да теңселгенін.
Жазғаны ма маңдайға бір Алланың,
қыз дегенде қылып етпей тұра алмадым,
қалай ғана ұмытам, хас арудың
құшағымда майысып, бұралғанын!
Қарындастар, қасымда жүрген бірге,
ғашық болып шетіңнен үлгердім бе! –
келіп қалды-ау елу де, қыздар болса
көрікті боп барады күннен-күнге!
Жан едім ғой өкпем жоқ өмірге мен,
көрінгенге шашылып, төгілмеп ем,
қалқатайлар, өздерің ойланыңдар,
қайда ғана жатқанын көңіл деген!
Қыздар! Қыздар!
Қырықты еңсергенде
Қызыққыш боп барамын мен сендерге!
Өздерің біл – бұл сөзге күлсеңдер де,
ғашық болып маған бір көрсеңдер де!
Қызыққыш боп барамын мен сендерге.
Сәкен Иманасов