Қойды ғой күн де бүгін күлімдемей,
Апыра-ай, ойда-жоқта бүлінбегей…
Жадырата білетін жарқыл қағып,
Жарым неге күйбеңдеп,
Жүр үндемей?!
Жарқ етіп,
Жалған ізет қылғансымай,
Қайда әлгі жанарыңа тұнған шырай?
Қараймын қабағыңа,
Ауық-ауық
Аспанға көз тігетін қырманшыдай.
Ал енді…
Енді несін бүлінемін,
(Өзіңді көңілімнің күні дедім)
Қарадай қапаланып тұрған шақта,
Жадырап шыға келдім –
Күліп едің.
Шошытқан жаңа ғана шын-ақ ерді,
Күнім де күлім қағып шыға келді.
Әріде бой көрсеткен ашулы бұлт,
Әлсіреп
Әрмен қарай бұға берді…
Табылар тіршілікте басқа да мін,
Есіңде жүрсінші тек, асқақ әнім.
Қашан да қалт жібермей бағатыным:
Елім мен екеуіңнің қас-қабағың!
Сәкен Иманасов