Жоқ та болсаң – сиындым,
Сақта, құдай!..
Жалғыз қалып көріп пе ем бақта бұлай?
Құрбы қыздың үйіне
Шақырусыз
Кіріп бара беретін шақтарым-ай!
Бұйымтайсыз
Бейуақытта күліп кіріп,
Әзіл айтып айнала тұнық-тұнық,
Дастарханын бірден-ақ билеп-төстеп,
Жіберуші ем бәрін де ұмыттырып.
Кімге арналды сұлудың көзіндегі от,
Оның бәрін жататын кезім бе елеп,
Қонағына қаратпай,
Оңашаға
Алып кете беруші ем өзін бөлек!..
Әңгіменің –
Біріне-бірі қайшы –
Өзім білмей
Өтірік-шыны қайсы,
Екеуміз де аңғармай қалушы едік,
Күні қайсы тәуліктің,
Түні қайсы!..
Азынаған манадан, сірә, тынбай,
Кеудемдегі
Мына бір сұрапылды-ай!
«Қырық» дейтін қырқылжың қайдан келді,
Жиырма бесім жарқылдап тұра тұрмай!
Сәкен Иманасов