Жалынып та сұрайын,
Өтініп те,
Бармаңдаршы зәредей өтірікке.
Есіңдер де бөсіңдер өзді-өздерің.
«Данышпанбыз!» – десіңдер көпіріп те,
Бармашы тек, бармашы өтірікке!
Жалынып та сұрайын,
Шын өтініп,
Айтпаңдаршы, ағайын, бір өтірік.
Көзіме де мақтамай қоя тұршы
Жақсы өлеңім жоқтығын біле тұрып,
Соңынан жүрмеу үшін құр өкініп.
Өтірік мақтама да, даттама да,
Жалған айтып, «мықтырақ» жақпа ағаға,
Аңырап кеп,
Айтқызбай араға түс,
Жазықсыз шырылдаған шақта ғана,
Жазғырмас оныңды ешбір хақ-тағала.
Осынау жыр үйіне құтханадай,
Ақын болып не керек тік қарамай!
Әуреленген «әтешті бұлбұлсың», – деп
Көрінгенді қоя тұр тықпаламай.
Сендерсіз де жатар-ау жұрт бағалай.
Жүрмеу үшін ертеңдер өкініп те,
Баспаңдаршы әйтеуір өтірікке.
Ақындықты – адалдық деп біледі ел,
Бармаңдаршы сондықтан өтірікке,
Жалынып та, сұраймын,
Өтініп те!..
Сәкен Иманасов