Илеп-бүктеп алсам деп кейде өлеңді,
Төгіп-төгіп тастасаң ой дегенді,
Астамдық деп ұғатын ағайын бар,
Асып-тасып асқақтау сөйлегенді.
Қарсыласып шыға алмай қарғып тұрып,
Қаншама ойды, дүние-ай, қалдық бүгіп.
Қайтсем енді?
Кетсем бе елге қарай
Салдыратып бір салт атпен салдық құрып!
Қатар тұрып селтеңі,
Серісін де,
Жырға қосып
Жүрсем бе ел ішінде.
Ғашық та боп –
Аққудай арулардың
Туған шығар біреуі мен үшін де!
Таңды атқызып далада, күн батқызып,
Туған жерді түгелдей жырлап, қызып,
Артық айтып,
Кем айтып,
Ағайынға
Бөле-жармай, барлығын тыңдатқызып.
Жүрсем бе екен
Асаудай алып қашқан,
Аңырата ән салып жалықпастан,
Оразбайлар сойылын
Ақындықтың,
Абайлықтың арына дарытпастан.
…»Мұнысы не, апыр-ау, мұнысы не,
Дуанадай осының жүрісі не?» –
Деп те күліп жатар ма,
Кім біледі,
Бір ағайын түсінбей бұл ісіме.
Мейлі-ау, мейлі
Ондайда от сөнер ме?
Ақын тегі тыныштық көксеген бе,
Халқым жайлы,
Қазақы салтым жайлы
Тынбай жырлап, тентіреп өтсем елде!
Архивіне тарихтың бізді өткеріп,
Өтсін айлар,
Өтсін жыл тізбектеліп,
Жүрсін тіпті
Болашақ бір ғалымдар
Жұрт аузынан жырымды іздеп теріп…
Сәкен Иманасов