Көп болыпты-ау көрмегелі,
Басташы бір елге мені…
Естен шығып қайғы-мұң да,
Алакөлдің айдынында
Сонау алыс сері күннен,
Қалған сарқыт-желігіммен,
Жүзіп ойнап балықтайын,
Алысайын, жалықпайын.
Шағаладай жарқылдайын,
Аймалайын, алқынбайын,
Таңды тағы таңға ұрайын,
Құмарды бір қандырайын.
Құбыласы Ебімен де,
Құтырынған желімен де,
Сиқырлы үнмен
мына кілең,
Сылқ-сылқ күлген бұлағымен,
Сыбдыр қаққан қайда қайың,
Сүйіп-құшып аймалайын,
Көрсете бер кезегімен,
Арында асау өзенімен
Құшағымды айқара ашып,
Көрсем бе екен тайталасып?
Сайдан еспей салқын леп,
Сая іздеумен алқынып ек,
Қызыл құмға аунап алып,
Қыдырайық тауға барып.
Қарамастан ызғарына,
Құласақ па құзға мына?
Шынымды айтсам бүгін ана
Шыққым кеп тұр шыңына да.
Құшағына кіргенде мен
Сергіп салар бірден денем,
Алакөлдің суын да аңсап,
Асығамын жуынғанша-ақ.
Қызық қуып,
Қырым барғам,
Көргем сенің нұрыңды алдан,
Елжіреткен елесіңмен
Шықпаушы едің сен есімнен.
Кезімде де Балқан асқан,
Құмарым бір тарқамастан,
Деумен: «дүние-ай, қанса-ау шөлім!»
Тек өзіңді аңсаушы едім!
Қанша болды көрмегелі
Басташы сол көлге мені!
Сәкен Иманасов