Мені біреу тастағандай сиқырлап,
Жалғыз өзім жатам үйде күй тыңдап.
Күнім үшін тіреспеймін ешкіммен,
Дүбірге де ілеспеймін қиқулап.
Жалғызілік – досы да жоқ,
жоқ қасы, –
Жаман ғой, деп, қайдағыны соқпашы.
Ұзамаймын қатын-бала қасынан,
Бірте-бірте барады ұнап отбасы.
Ұзамаймын қатын-бала қасынан,
барым болса –
бауырыма жасырам,
Алтын бар де, түзде, мейлің –
баспаймын,
бұрынғыдай іздемеймін асыл ән.
Көптен бері өзіме-өзім ырзамын,
қалайды жан тірліктің не
күн жағын,
айналып та барам білем, біріне
үйде – сараң,
түзде сырдаң мырзаның.
Ата берсін бұрынғыдай күліп таң:
айқасты да,
шайқасты да ұмытқам.
Көп үніңді елемеген, дүние-ай,
менің осы көңілімді кім ұққан?
Бар қызықтан баз кешкендей мұншалық,
біреулерге отыр деме мұң шағып, –
бұрқ-сарқ етіп борамай да көкірек,
көптен бері жоламай да жүр шабыт!
Сәкен Иманасов