Армысың, асау өзен!
Асыл әнім!
Көп болды-ау күркіреп бір тасымадың,
Қыстығасың неліктен, тарланым-ай,
Жаныма батып-ақ тұр жасығаның!
Шалдуарым!
Қайтейін, шаршадың-ау,
Батпағынан өмірдің – барша мынау.
Булығып-ақ барасың бүлк-бүлк етіп,
Қари-қари кеудеңді қанша қырау!
Өкініш пе,
Кім білсін, реніш пе,
Өксіп-өксіп аласың бір еңісте,
Жағаға атып тастайтын шөп-шаламның
Бәрі мидай былығып жүре ме іште?!
Қанық едім,
Арнаңнан ақтарыла,
Жерге сыймай таситын шақтарыңа,
Түсіне алмай тұрмын-ау, Тентегім-ай,
Бұрқырамай,
Үн-түнсіз жатқаныңа!
Жасымашы!
(Жайыңды біз ұғармыз!)
Күн де жылып,
Қайтадан бұзылар мұз.
Күркірерсің отты үнмен,
Қорқып та әлі
Толқып та әлі саған сан қызығармыз!..
Сәкен Иманасов