Таусылмай өзің жайлы не түрлі дау,
Қайран жыр, қадіріңді кетірдік-ау!
Абайлар ұран еткен сөз патшасын,
Құлқынның құралы етіп…
Отыр мынау…
Ауылың қандай шыңға қонса да алыс,
Жетсем деп шүйлігіп ем – болса намыс,
«Жазғыштар» жамырай бір
Кетті-ау қаптап,
Сөзді емес,
Сезімді емес, –
Жол санағыш.
«Жазғышты»
Бала-шаға қамы үшін, – деп,
Көрем де,
Көп күйініп,
Намысым кеп,
Солардан қалай алсам деймін тынбай,
Мөп-мөлдір Музамыздың ары үшін кек?
Жанымның жалғыз ғана дерті – өлеңім,
Сен үшін осылай да өртенемін,
Әйтеуір беделімді бұлдай көрме,
Ұмытпай жүрсін десең ертең Елің.
Тамырында қан қызған сені көріп,
Жүруі үшін үніңе елің еріп.
Ертеңдерге осынау өртіңмен бар
Өтеуіне
Бір жола мені беріп!
Сәкен Иманасов