Аяулы бір мұң қоршады мені,
Өзіңді, қалқам, жоқсындым.
Ол – таңым еді, шолпаным еді,
Қайтейін, тағдыр, көпсіндің.
Жанымды тағы елжіретіп от,
Өзіңді, жаным, аңсадым.
Самалды бақта көп жүретін ек,
Көз жауын алып қаншаның.
Қызықтаушы едік келісті күзді,
Қызықтаушы едік қысты біз.
Қалғытушы еді көл үсті бізді
Оған да бүгін түсті мұз…
Жүрсем де, сәулем, жай ауыл, құмда,
Жалғыздық жанды мұздатып.
Осынау ащы, аяулы мұңға,
Татымас тәтті жүз бақыт…
Сәкен Иманасов