Уа, менің қасиетті байтақ далам,
Құс салып, тазы жүгіртіп айтақтаған.
Бірдейсің жақсыға да, жаманға да,
Кеңдігіңді осыдан байқап қалам.
Маған қымбат сексеуіл, жусандарың,
Өзіңде туған дүлей мың сан дарын.
Кезінде Қожеке мен Бақа билер,
Ауызына қаратыпты жұрттың бәрін.
Қарағұла, Құлқа мен Дәуітбайлар,
Аман-Алмас, Қазанат- Сауытбайлар,
Дыбысынан алыстан жау жасқанған,
Батырлар ед тілейтін қанды майдан.
Ақындықта Базар жырау даңқы асқан,
Сөзінен тас үгіліп темір сасқан.
Әніне адам түгіл мал қызыға,
Тамсанып тыңдатты ғой мөлдір аспан.
Өзіңде туыпты ғой талай дарын,
От ауыз, орақ тілді, сөзі жалын.
Естіген, білгенімді жаздым хатқа,
Көп сенің жарқыраған жұлдыздарың.
Уа, менің қасиетті байтақ далам,
Өзіңді жырламасам жай таппағам.
Рухын өткен ерлер көтермесем,
Ойлашы, кейінгі ұрпақ не айтад маған.
Жыр еттім Тауелібай тарландарын,
Елімнің алау болып жанғандарын.
Байтақ далам, мен сенің бір ұлыңмын,
Өзіңнің кеңдігіңнен алған дарын.
Шүкірбай Ақназарұлы