Мұрат:
Аттандық жексенбі күн Бозашыдан,
Жөнеліп сол ауылдың қорасынан.
Бытырап халық ішіне тозып қондық,
Жігіттің бірікпеген оғашынан.
Бір талап жөнелерде ойлап кеттік,
Аз жерге жағаласып ойнап кеттік.
«Аулына Қырықбайдың барайық», – деп,
Уағда қағаз жазып, байлап кеттік.
Жиылып кешке қондық Жылқыбайға,
Қаз-үйрек ұялайды терең сайға.
Бойынша уағданың ерте шығып,
Тап болдық Құлшанікіне піскен шайға.
Түстендік «жол болар» деп жөнелерде,
Ақпанның сүт кенжесі Сәтбай байға.
Бесінде өттік гулеп Тағашыдан,
Күн менен жалғыз кірән арасынан.
Бұрылып Баймағамбеттен жөн сұрадық,
Ер Ырсымбет Мұнасовтың баласынан.
Болғанда ақшам уақыты келіп түстік,
Төлептің Қылышкестен арасынан.
Біздің ел ат аямайды шабуылға-ай,
Қыс болса семіз мініп сабылуы-ай.
Ол күні жетпеген соң қона кеттік,
Сол жерде Байбарақтың аулына-ай.
Түстендім Шүрен деген бір ағама,
Мұрат Мөңкеұлы