Сәкен де сәтті күнгі айын күтіп,
Деген-ді: «Аз ғана күн шыдалық та…»
Ақыры, ай өткесін ұрын барып,
Сәкен де түсіндірді сырын қанық.
Көнген қыз әкесінің айтқанына,
Жігітін қабыл алды күлім қағып.
Көп сөзді ел ішінде туындатпай,
Бәле ғып «бәлешебектің» уын жақпай.
Болған соң байдың қызы – Рахима,
Үйленіп алды тез-ақ шуылдатпай.
Сәкенге бірер бөлме тигендігін,
Алдырып көрпе-жастық үйден жүгін.
Сездірмей тұра алмады ақын байғұс,
Болса да байдың қызы сүйгендігін.
Рахима расында қылықты еді,
Сәкен де жұғысуға құлықты еді.
Алпауыт әкесінің бай екенін,
Тұрса да бәрін іштей біліп тегі.
Барады Рахима көріктеніп,
Құралай қолға қонған елік делік…
Сәкен де жүрегінің кілтін ашты,
Маздаған махаббатқа ерік беріп.
Бір-екі ай өтіп кетті үйленгелі,
Рахима келін болып үйге енгелі.
Қаланың қалыбына қатып қалып,
Ауылдың дәстүріне үйренбеді.
Бұл жайды білген Сәкен бұрыннан-ақ,
Уақыт өтіп жатты зырылдап-ақ.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ