Тілегін алла бүгін нәсіп етіп,
Бөктерін Сарыарқаның басып өтіп.
Белгісіз қуанғаны, уанғаны,
Еңіреп жылай берді есі кетіп.
Анасы сұлу еді асқан керім,
Қиғаш қас,
Қарақат көз,
Қызыл ерін.
Аңырап біразырақ, мауқын басып,
Ағытып көкіректе қайғы-шерін.
Ауылына жеткен кезде,
Ала таңда,
Сәкен де ұқсап кетті балапанға.
Жамалды демеп,
Жебеп жиылған жұрт,
Көтеріп алып кетті алақанға.
Сәкеннің шыдай алмай жан-жүрегі,
Қамығып,
Қарауытып қалды реңі.
Тұр екен анадайда
Жерді тарпып,
Күрсініп, кісінеді Қанкүреңі.
Таниды Қанкүреңі қабағынан,
Иіскеп құшақтады сағағынан.
Әдепкі әуеніне салды Сәкен,
Айтатын күрең жайлы баяғыдан:
– Күрең ат, күрсінесің, зорықтың ба?
Тыныштықтан күдер үзіп торықтың ба?
Мендей-ақ тыным таппай елден безіп,
Сен дағы сергелдеңге жолықтың ба?
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ