Қандай жан аңды атып,
Құсты құртып.
Қуған-ау ақбөкенді ышқындыртып.
Сирағын ақбөкеннің орап-байлап,
Жалма-жан
Көйлегінің жеңін жыртып.
Бөкенді жараланған аяп енді,
Армансыз арала деп сая-белді.
– Ал, енді жолың болсын,
Ақбөкен – деп,
Бір сипап сауырынан қоя берді.
Ақбөкен ойнақ салып соны ұққандай,
Бойынан тез ыдырап торыққан жай.
Адамның аяулысы,
Ақ ниетті,
Аялы алақанға жолыққандай.
Берсін деп бойға қуат дала нәсіп,
Бір сезім алға қарай ала қашып.
Жөнеді ақбөкен де,
Бетбақ шөлде –
Сар дала,
Сар сағыммен араласып.
Сонда да ақбөкенге таяу барып,
Жүрісі бірте-бірте баяуланып.
Ақбөкен асыр салып кеткенменен,
Ақынның жүрегінде қаяу қалып.
Біреудің көңілі бай, жаны жарлы,
Тең етпей, тәңір шіркін, жоқ пен барды.
Аяған ақбөкенді ақын байғұс,
Ағытты көкіректен ащы зарды:
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ