Жаз – жайлау,
Қыста – қыстау – жолындағы,
Айнала көл жағасы – қорымдары.
Бұл ара –
Баяғыдан атамекен,
Қаржастың
Қара қоныс орындары.
Айналып «Торыайғырдың» терең көлін,
Тамсанып: «Жер жоқ-ау, – деп, – сенен керім!».
Ертеден бала Сәкен естуші еді,
Сүйсініп Сұлтанмахмұт өлеңдерін.
Ұйытқан өлеңімен жамағатын,
Шынында, Сұлтанмахмұт ғажап ақын.
Осыдан үш жыл бұрын,
Ажал жеткен –
Ел түгел азалапты азаматын.
Қашанда қайран қазақ хас асылын,
Тисін деп берекеті батасының.
Қастерлеп қойған екен қорымының
Қосына Шоң, Торыайғыр атасының.
Тынғанша ажал жетіп қашан оған,
Қаламнан қолы бір сәт босамаған.
Алаштың соңғы ақыны – Сұлтанмахмұт,
Топырақ бұйырыпты осы арадан.
Ақыл-ой еркіндігі – шын азаттық,
Ақынға көре тұра кінә жаптық.
Сипалап жас топырағын қолмен ұстап,
Бас иіп тұрды біраз мінажат қып.
Қалықтап қиялына құстай үміт,
Көрмеген алған беттен еш тайынып.
СЕРІК ТҰРҒЫНБЕКҰЛЫ